Klon palmowy

Klon palmowy (Acer palmatum) kupuje się z jednego powodu: dla kształtu jego liścia. Każda dłoniasta blaszka dzieli się na pięć do siedmiu ostro zakończonych płatów, jesienią przybierających złoto, karmazyn lub brąz, na niewielkim liściastym drzewku, które ostatecznie osiąga 4-8 m wysokości i szerokości. Po zadomowieniu wymaga bardzo niewiele, ale jest bezwzględny wobec trzech rzeczy: gorącego, suchego słońca, stojącej wody i cięć wykonanych w niewłaściwej porze roku.

Wybór odmiany dla twojego stanowiska

Sam gatunek botaniczny wyrasta na zaokrąglone, niewielkie drzewko, ale niemal każda roślina sprzedawana w szkółce to nazwana odmiana szczepiona na podkładce z siewki, a rozpiętość rozmiarów wśród odmian jest ogromna. Karłowa, drobno powycinana forma wyhodowana do pojemnika lub ogrodu skalnego może pozostać poniżej dwóch metrów przez dziesięciolecia, podczas gdy nieprzycinane drzewo gatunku botanicznego lub bujna, wyprostowana odmiana ostatecznie osiągnie pełne 4-8 m rozpiętości, do których zdolny jest ten gatunek. Przed wyborem miejsca sprawdź na etykiecie docelową wysokość i szerokość: klon palmowy posadzony tam, gdzie kiedyś dotknie ściany lub ścieżki, to błąd, który ujawnia się dopiero po latach.

Światło i usytuowanie

Klon palmowy znosi pełne słońce lub półcień. Kolor liści rozwija się najlepiej przy odrobinie cienia w ciągu dnia, a w regionach o gorącym lecie młode liście mogą przypalić się w pełnym słońcu, zwłaszcza jeśli gleba nie jest utrzymywana w stałej wilgoci. W chłodniejszym, północnym klimacie pełne słońce zwykle się sprawdza; dalej na południe popołudniowy cień chroni brzegi liści przed brązowieniem. Wybierz też miejsce osłonięte od silnego, wysuszającego wiatru: odsłonięte stanowisko niweczy korzyści z właściwego światła i wilgotności.

Gleba i sadzenie

Ten gatunek toleruje szeroki zakres gleb, w tym wapienną, gliniastą, gleby ogrodowe i piaszczyste, pod warunkiem że dobrze się drenują i pozostają niezawodnie wilgotne, a nie podmokłe ani przesuszone na wiór. Najlepiej rośnie w glebie bogatej w materię organiczną, o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego; bardzo zasadowa gleba może wywołać chlorozę, czyli żółknięcie między nerwami liści. Wmieszaj kompost do dołka pod sadzenie, trzymaj szyjkę korzeniową na poziomie gleby, a nie zagrzebaną, i rozłóż warstwę ściółki grubości 5-8 cm aż po zasięg korony, z dala od pnia, aby utrzymać wilgoć i chłodzić korzenie latem.

Podlewanie

Zapotrzebowanie na wodę jest umiarkowane: regularne przez pierwsze dwa sezony wegetacyjne, gdy korzenie się ukorzeniają, a potem na tyle wystarczające, by gleba nigdy całkowicie nie wysychała, zwłaszcza na stanowisku w pełnym słońcu lub w pojemniku. Klon palmowy w doniczce wysycha szybciej niż ten rosnący w gruncie i wymaga częstszego sprawdzania w letnie upały. Stała wilgotność ma znaczenie nie tylko dla zdrowia drzewa, ale i dla wyglądu liści, ponieważ stres wodny w połączeniu ze słońcem to najczęstsza przyczyna przypalonych, brązowiejących na brzegach liści.

Mrozoodporność i wiosenne przymrozki

Klon palmowy jest niezawodnie mrozoodporny w strefach USDA od 5 do 8, oceniany przez RHS na H6, co oznacza, że bez ochrony toleruje zimowe minimum do około -20°C. Sam mróz rzadko bywa problemem. Drzewo wypuszcza liście wcześnie wiosną, a ten świeży, młody listowy przyrost jest wrażliwy na późny przymrozek, który bardziej mrozoodporne, później rozwijające się drzewo zniosłoby bez szkody. Unikaj sadzenia w kieszeni mrozowej u podstawy zbocza, a jeśli tuż po rozwinięciu liści zapowiadany jest późny przymrozek, lekkie okrycie włókniną na noc chroni delikatny, młody przyrost.

Cięcie: pora decyduje o krwawieniu

Ogranicz cięcie do minimum, ponieważ ten gatunek goi się wolno, a każde cięcie to wrota dla chorób. Gdy formowanie lub usuwanie martwego drewna jest konieczne, rób to od późnej jesieni do połowy zimy, gdy drzewo jest w pełnym spoczynku. Cięcie wiosną lub latem, gdy sok już krąży, często powoduje znaczne krwawienie z ran, co osłabia drzewo i wygląda alarmująco, nawet jeśli nie jest śmiertelne. Lekkie, coroczne usuwanie krzyżujących się lub martwych gałęzi zimą jest lepsze niż mocniejsze cięcie wykonane w sezonie wegetacyjnym.

Szkodniki i choroby

Mszyce, tarczniki i przędziorki to najczęstsi goście, a w niektórych regionach dołączają do nich chrząszcze drewnojady, workoszki i ryjkowce; RHS wymienia też szpeciela klonowego, który wywołuje drobne, czerwonozielone narośle na powierzchni liścia, nie szkodząc poważnie drzewu. Poważniejsze są problemy grzybowe i glebowe: plamistość liści, antraknoza, szara pleśń, zgorzel pędów, werticilioza, opieńkowa zgnilizna korzeni i zgnilizna korzeni, z których większość rozwija się w słabo drenowanej glebie lub na roślinie w stresie. Dobry drenaż, warstwa ściółki i właściwa pora cięcia to główne linie obrony; drzewo trzymane w stale podmokłym pojemniku lub rabacie najczęściej rozwija zgniliznę korzeni lub więdnięcie.

Kwiaty, owoce i jesienne zabarwienie

Kwiaty są drobne, czerwonawopurpurowe, zebrane w skupienia w środku wiosny; z bliska są urokliwe, ale z daleka niezbyt efektowne, więc nie jest to drzewo uprawiane dla kwitnienia. Po nich pojawiają się sparowane skrzydlate nasiona, czyli skrzydlaki, które do wczesnej jesieni dojrzewają z zielonych do czerwonych lub brązowych. Prawdziwy pokaz przychodzi później, gdy dłoniaste liście przybierają odcienie żółci, czerwonej purpury i brązu, zanim opadną, będąc nagrodą za lekki cień i stałą wilgotność, jakie drzewo otrzymywało przez cały sezon.