Trawa św. Augustyna

Darń lub rozsada Stenotaphrum secundatum ukorzenia się najszybciej, gdy rozłogi są mocno wciśnięte w wilgotną glebę i utrzymywane w wilgoci, aż pojawi się nowy przyrost, zwykle w ciągu dwóch do trzech tygodni w ciepłej pogodzie. To rozłogowa trawa ciepłolubna, rozpoznawana po szerokich, tępo zakończonych źdźbłach złożonych u nasady, rozprzestrzeniająca się wyłącznie przez naziemne rozłogi, a nie przez stałą koronę. GBIF podaje jako nazwę akceptowaną Stenotaphrum secundatum (Walter) Kuntze, z rodziny wiechlinowatych (Poaceae), a nazwy zwyczajowe trawa św. Augustyna, trawa bawolia i trawa augustyńska odnoszą się do tej samej rośliny. Uprawia się ją do jednego zadania, gęstej, niskiej murawy, a niemal każdy problem, jaki się pojawia, sprowadza się do zbyt niskiego koszenia, zbyt małego podlewania albo posadzenia jej w miejscu zbyt zimnym lub zbyt intensywnie użytkowanym.

Sadzona z rozsady lub darni, nigdy z nasion

W przeciwieństwie do cynodonu palczastego czy kostrzewy trzcinowej, trawa św. Augustyna nie ma komercyjnie dostępnych, żywotnych nasion. Texas A&M AgriLife Extension wymienia darń, rozsadę i sadzonki rozłogowe jako jedyne metody zakładania trawnika, ponieważ gatunek ten rzadko wytwarza płodne nasiona, a te nieliczne, jakie powstają, nie są sprzedawane na dużą skalę. Rozsada, czyli małe, ukorzenione kwadraty darni, wciska się w otwory rozmieszczone siatką na gołej glebie i pozostawia do rozprzestrzenienia przez rozłogi, aż zrosną się w jednolitą murawę, zwykle w ciągu jednego sezonu wzrostu; darń daje natychmiastowe pokrycie za wyższą cenę. Tak czy inaczej, nowy trawnik potrzebuje codziennego, lekkiego podlewania przez pierwsze jeden do dwóch tygodni, aby przycięte końce rozłogów nie wyschły, zanim się ukorzenią.

Naturalny zasięg i miejsca samoistnego rozprzestrzeniania

Plants of the World Online podaje jako naturalny zasięg południowo-wschodnie Stany Zjednoczone, na wschód i południe przez Amerykę Południową, a osobno zachodnią tropikalną Afrykę po Czad, niezwykle szeroki, nieciągły zasięg naturalny jak na pojedynczy gatunek trawy trawnikowej. NC State Extension Gardener Plant Toolbox opisuje jej naturalne siedlisko jako piaszczyste plaże, brzegi bagien i lagun, wyspiarskie strumienie i jeziora, mokradła oraz pobocza dróg, czyli nisko położony, wilgotny, piaszczysty grunt blisko wybrzeża. To pochodzenie tłumaczy, dlaczego w uprawie najlepiej radzi sobie w tych samych warunkach, na przybrzeżnych i południowo-wschodnich glebach, które pozostają wilgotne, a nie na suchych równinach kontynentalnych, gdzie zamiast niej dominują cynodon palczasty i buchloë.

Wysokość koszenia: zbyt krótkie cięcie się mści

Wskazówki ośrodków doradztwa są zgodne co do utrzymywania wysoko ustawionego noża kosiarki. Texas A&M AgriLife Extension zaleca 6 do 7,5 cm dla standardowych odmian na słońcu, rosnąc do 7,5 do 9 cm w cieniu, i ostrzega przed usuwaniem więcej niż jednej trzeciej długości źdźbła w pojedynczym koszeniu. Clemson HGIC podaje podobny zakres dla Karolin, 7,5 do 10 cm dla odmian standardowych i około 6 cm dla odmian karłowych, znów wyżej na trawnikach zacienionych. Skalpowanie trawnika poniżej tych wysokości wystawia rozłogi na stres słoneczny i cieplny, spowalnia regenerację i jest jednym z najszybszych sposobów na otwarcie murawy zarówno na chorobę dużej plamy, jak i na południowe pluskwiaki trawnikowe.

Powód, dla którego warto ją wybrać: tolerancja na cień

Trawa św. Augustyna zdobywa swoje miejsce na południowych trawnikach głównie dzięki temu, co dzieje się tam, gdzie drzewa zasłaniają słońce. NC State Extension Plant Toolbox nazywa ją najbardziej cieniolubną spośród powszechnych traw ciepłolubnych, zdolną utrzymać rozsądną gęstość w półcieniu lub cieniu przerywanym tam, gdzie cynodon palczasty i zoysia rzednieją i zamierają. Ta tolerancja jest względna, nie bezwzględna: nadal potrzebuje znaczącej dawki codziennego słońca, by pozostać gęsta, a zalecenie koszenia zacienionych płatów wyżej, 7,5 do 9 cm zamiast 6 cm, istnieje właśnie dlatego, że zacieniona roślina ma już mniej energii do dyspozycji, a mocne cięcie na dodatek do słabego światła spotęgowuje stres.

Południowy pluskwiak trawnikowy, najszybciej działający szkodnik

Clemson HGIC wskazuje południowego pluskwiaka trawnikowego jako głównego szkodnika owadziego trawy św. Augustyna, wysysającego sok z nasady źdźbeł i wstrzykującego toksynę, która żółknie i zabija fragmenty murawy, przy czym szkody pojawiają się najszybciej na trawnikach już osłabionych suszą lub upałem. Ten sam poradnik podaje próg zwalczania na poziomie około 215 do 270 pluskwiaków na metr kwadratowy, zanim zastosowanie insektycydu będzie uzasadnione, ustalany przez rozgarnięcie trawy na skraju żółknącego fragmentu i sprawdzenie warstwy filcu, a nie zgadywanie wyłącznie na podstawie przebarwienia. Ponieważ stres suszowy przyspiesza szkody, utrzymywanie trawnika odpowiednio nawodnionego przez lato samo w sobie jest częścią zwalczania pluskwiaka, a nie osobnym zadaniem.

Duża plama i szara plamistość liści

Dwie choroby, na które Clemson HGIC zwraca uwagę najczęściej przy tym gatunku, to duża plama, dawniej nazywana brązową plamą, oraz szara plamistość liści. Duża plama to choroba grzybowa najbardziej aktywna w chłodną, wilgotną pogodę wiosną i jesienią, nie w upale lata, a Clemson zaznacza, że koszenie zarówno zbyt nisko, jak i zbyt wysoko pogarsza sytuację: zbyt nisko stresuje murawę, a zbyt wysoko spowalnia wysychanie liści i utrzymuje wilgoć w koronie roślin. Szara plamistość liści z kolei preferuje gorące, wilgotne, deszczowe warunki, a pogarsza ją nadmiar azotu z nawożenia, wymuszający miękki, podatny na choroby przyrost. Obie choroby zwalcza się w ten sam, praktyczny sposób: właściwą wysokością koszenia, podlewaniem rano, tak by źdźbła wyschły do wieczora, oraz unikaniem intensywnego nawożenia azotem w okresie aktywności choroby.

Nagromadzenie filcu i kiedy go usuwać

Trawa św. Augustyna ma ponadprzeciętną skłonność do gromadzenia filcu, czyli warstwy nierozłożonych łodyg i korzeni między zielonymi źdźbłami a powierzchnią gleby. Clemson HGIC zaleca wertykulację, gdy ta warstwa przekroczy około 1,3 cm, ponieważ powyżej tej grubości zaczyna blokować dostęp powietrza, wody, nawozu i pestycydów do gleby. Texas A&M AgriLife Extension ustala wyższy próg roboczy, około 2 cm, i zaleca usuwanie filcu stopniowo, wertykulatorem albo przez skalpowanie w kwietniu lub maju, gdy trawa aktywnie rośnie i może szybko się zregenerować. Zarówno intensywne nawożenie, jak i podlewanie przyspieszają tworzenie się filcu, więc trawnik forsowany dla intensywnej barwy wymaga częstszych kontroli filcu, a nie rzadszych.

Zimowy spoczynek i miejsca, gdzie zawodzi

Jako trawa ciepłolubna, trawa św. Augustyna zapada w spoczynek przy pierwszych mocnych falach chłodu; Texas A&M AgriLife Extension opisuje, jak brązowieje lub przybiera piaskowy odcień przez zimowy spoczynek w chłodniejszych częściach swojego zasięgu w Teksasie i znów zielenieje, gdy gleba nagrzewa się wiosną, co jest normalne i nie oznacza, że trawnik obumarł. NC State Extension Publications ocenia ją jako najmniej mrozoodporną spośród powszechnych traw ciepłolubnych, dlatego zawodzi całkowicie na północ od cieplejszych części strefy USDA 7 i nie jest sadzona jako trawa trawnikowa w strefie przejściowej ani dalej na północ, gdzie zamiast niej stosuje się kostrzewę trzcinową lub zoysię. Zawodzi też, niezależnie od klimatu, wszędzie tam, gdzie trawnik jest intensywnie użytkowany pieszo lub przez pojazdy, albo pozostaje bez nawadniania w suchym lecie, ponieważ słaba odporność na zdeptanie i słaba tolerancja suszy są dwoma z jej najbardziej konsekwentnych słabych punktów według każdego źródła doradczego, które ją opisuje.